درباره‌ی: من (2)، بانوزیا(3)

1- حسن روشن، اهل قم، دانشجوی ورودی 81 کارشناسی فیزیک دانشگاه اصفهان. در حال حاضر در مرخصی تحصیلی بسر می‌برم. با همه علاقه‌ام به فیزیک، برای فوق فلسفه علم می‌خوانم و از همین حالا قوی‌ترین گمان ذهنی‌ام این است که احتمالاً با حفظ علاقه‌ام به فلسفه علم، در آن وادی نیز قراری نباشد! درباره‌ی مرام و عقاید و علایق و غیره و ذلک دیدم هرچه بگویم خود-متناقض است و  مضافاً الزام‌آور؛ و عیب اول آن باشد که بنده را با الزام خصومتی است دیرین. این شد که لب به زیادت بستم و سخن کوتاه کردم. از معایب و قصورات گفتن را هم به شاهد همین مبارک اظهار وجودمان، که خود همه عیب عیان است، ناقص و فریبنده و البته رسواکننده دیدم و از آن بابت هم سکوت را برحق. خلاصه نماند گفتنی که نگفتنش را نشاید؛ جز آن قول سعدی که:

گر خود همه عیب‌ها بدین بنده در است

هر عیب که سلطان بپسندد هنر است

شما نیز امید واهی نبندید، نهایتاً از عیوب ما چیزی را مطبوع طبع بیابید و بس! باشد که در عرضه هنرهایم توفیق حاصل شود!

و من الله توفیق!

2- گمانم یکی از زمان‌هایی که آدمی احساس می‌کند بایست بندی، تبصره‌ای و یا تصحیحی بر اظهارات سابق خودش اضافه کند، آن موقعی است که بخشی از آن اظهارات سابق، دیگر صادق نباشد. در مورد این ستون «درباره‌ی من» نیز هم‌اکنون چنین مطلبی صدق می‌کند. در حال حاضر دیگر در مرخصی تحصیلی بسر نمی‌برم، برای فوق فلسفه علم نمی‌خوانم و از همین حالا قوی‌ترین گمان ذهنی‌ام این است که در شرایط کنونی‌ام چندان میلی به شروع کردن دوره تحصیلی جدیدی در خودم نمی‌بینم. به اصفهان برگشته‌ام و ترم ده و از ‌قرار آخر دوره‌ی کارشناسی فیزیک را می‌گذرانم. همچنان چون قبل از این مقهور سفر و جاده‌ام و اصفهان رفتن و برگشتنم همه بهانه‌ای است برای هرچه بیشتر بودن در جاده.

1- این روزها درباره‌ی بانوزیا، هجی‌ و معنی‌اش دچار شک‌های زیادی شده‌ام و دیگر بعید نمی‌دانم آن، خود تالیف ذهنی یک خواننده‌ی بی‌دقت کتاب یک نویسنده‌ی شوخ‌طبع نباشد.

2- آخر در مورد این بخش نظرات به نتیجه‌ای نرسیدم. چند بار برش داشتم و باز دوباره گذاشتم‌اش. خوب حالا هم باز می‌خواهم برش دارم. شاید باز نظرم تغییر کرد و مجدداً... تنها مسئله‌ای که ماند اینکه، نفهمیدم اینکه خودم را مقید نمی‌کنم و منتظر نمی‌مانم تا طبعم را به تجربه محک بزنم رضایت مضاعفی درونم برمی‌انگیزد یا شکی محتاطانه. خلاصه نتوانستم به جواب رضایت‌بخشی برسم که این بخش نظرات حق نویسنده است یا خواننده!
3- بله درست بود! لااقل آن بخش از شک‌هایی که مربوط به هجی بانوزیا می‌شد درست و بجا بود. این‌گونه، می‌خواهم ضمن اعتراف به اشتباهم هوشیاری خودم را نیز نشان دهم! بهمن ماه بود که دیگر مطمئن شدم. از همان حدود بود که دیگر کمتر هم نوشتم و از آن کمتر اینجا قرار دادم. خوب، به نظرم آمد بهتر است هرچه زودتر تکلیف را روشن کنم؛ می‌مانم همینجا و یا جابجا می‌شوم. یا لااقل تا آن زمان به نشانه‌ی ماندنی که هنوز در موردش تصمیم نگرفته بودم، ننویسم. حتی چند آدرس جدید را ثبت کردم و مشغول طراحی‌اش هم شدم. هر چند قصد من این بود که مسئولانه با این موضوع برخورد کنم، اعتراف می‌کنم که خیلی زود فراموش کردم برای چه قرار شد ننویسم!

بیش از این طولانی‌اش نکنم: همینجا می‌مانم. توجیه ماندنم هم این باشد که دوست دارم! این اشتباهی است که «من» انجام داده‌ام و این من از فرط خودخواهی و خودپرستی حتی اشتباه خودش را نیز به‌عنوان بخشی از آنچه او را می‌سازد نمی‌تواند تکفیر کند. و خودستایانه‌تر، دوست نداشته باشد! شما نیز بدانید. هجی درست بانوزیا چیز دیگری است. سعی من نیز این خواهد بود که این اشتباه خودم را جایی جلوی دید هر لحظه شما بگذارم. و این نه از سر تحقیر خودم که خودستایی غیرمنطقی این نویسنده است!